Paula, 13 jaar, komt bij mij op consult. Al sinds de basisschool heeft ze problemen met spellen. Ze heeft screenings gehad op dyslectie, maar dat lijkt ze niet te hebben. Ook hulpmiddelen als extra tijd en extra uitleg hebben nog niet voldoende geholpen. Ze omschrijft het zelf als: “Ik zie gewoon niet dat het fout is. Als iemand mij erop wijst wel, en dan is het ook logisch, maar tijdens een toets kan dat natuurlijk niet.” Ondertussen voelt ze zich soms wel dom door al die spelfouten. Gelukkig gaat het verder wel goed op school: lezen en presenteren zijn bijvoorbeeld geen probleem. Het gaat echt om het schrijven.

Ik begin met Paula te laten voelen wat de spiertest precies is. Zonder dit overigens heel therapeutisch te maken, ik gebruik bijvoorbeeld geen behandeltafel. Nadat Paula dit heeft gevoeld ga ik testen. Ik laat Paula verschillende bewegingen maken en ik test hoe de spiertest hierop reageert. Ik kom erop uit dat er een blokkade zit in de samenwerking tussen beide hersenhelften. Daarnaast zit er stress op het schrijven. Dat is natuurlijk niet zo gek als je al sinds de basisschool ervaart dat je fouten maakt zonder dat je het gevoel hebt daar iets aan te kunnen doen!

In de sessie die daarop volgt gaan we eerst aan de slag met de samenwerking tussen de beiden hersenhelften. Ik laat Paula eerst een stukje tekst schrijven met veel “d” en “t” er in. Mij valt op dat ze bij elke d, t, ei en ij stopt om na te denken. Ze schrijf het uiteindelijk wel foutloos. Vervolgens laat ik haar oefeningen doen waarbij ze constant haar middenlijn moet oversteken. Dat betekent uiteraard kruislopen, maar ook laat ik haar haar ogen van links naar rechts bewegen terwijl ze bepaalde acupressuurpunten masseert. Ik zie dat haar ogen steeds rustiger en vloeiender bewegen, wat natuurlijk heel prettig is als je aan het schrijven bent. Anders moeten de hersenen constant schakelen en dat kost veel energie. Aan het eind van de sessie laat ik haar weer schrijven: dit gaat vloeiend en zonder nadenken. Paula omschrijft het zelf als: “Het voelt alsof er iets uit de knoop is waarvan ik niet eens wist dat het in de knoop zat.” Hoe treffend is deze omschrijving!

De volgende sessie gaan we aan de slag met het emotionele stuk. Door verschillende visualisaties zorgen we dat Paula een connectie maakt tussen haar hoofd en lijf. Ook hier komt ze zelf met een mooie visualisatie: “Het is alsof er nu een rode lijn tussen mijn hoofd en hand is.” Ik sta er elke keer weer verbaasd van hoe mooi kinderen zoiets kunnen omschrijven. Door middel van nog enkele stressrelease oefeningen halen we verdere stress van het schrijven af.

De voorlopig laatste sessie, 3 weken later, evalueren we hoe het gaat. Paula is heel blij. Ze voelt rust tijdens het schrijven en het gaat ook veel beter. In haar bijlessen voor het spellen heeft ze ook een veel grotere vooruitgang geboekt dan voorheen verwacht was. Ze kan zich al bijna niet meer voorstellen dat er ooit stress op het schrijven en spellen zat. Wat een geweldig resultaat, en dat in slechts een paar sessies!