Deze week heb ik vakantie. Dat wil zeggen: vakantie van mijn werk als docent biologie. Dat betekent dat ik de twee ochtenden die ik normaal lesgeef nu helemaal vrij heb. En dan ook echt helemaal voor mijzelf: mijn eigen kinderen hebben namelijk pas volgende week vakantie. Twee ochtenden waarop ik dus normaal voor de klas sta, kan ik nu helemaal zelf indelen. Wat een vrijheid!

Ik heb mijzelf voorgenomen om die momenten nu ook eens echt rust te pakken. Gewoon even niks doen. Dus zodra ik maandagochtend de kinderen naar school heb gebracht, de keuken heb opgeruimd en de was in de wasmachine heb gedaan, ga ik er eens goed voor zitten: de komende uren hoef ik even helemaal niks. Kop thee binnen handbereik en gewoon even niks doen.

Dat lukt ongeveer een kwartier. En dan bekruipt me de onrust al: moet ik niet toch nog even iets doen voor mijn opleiding? Of toch nog even mijn mailtjes checken? Plannen uit gaan werken voor de workshop die ik binnenkort ga geven? En voor ik het weet is mijn rust weg. Sterker nog, eigenlijk voel ik alleen maar meer frustratie en onrust over dat ik niet eens een uurtje rustig kan zitten. Herkenbaar?

Je brein is het product van duizenden jaren evolutie!

De volgende dag bespreek ik mijn ervaring met een vriendin. Zij herkent mijn verhaal volledig. Maar zij vertelt mij ook dat dit gevoel van onrust waarschijnlijk te maken heeft met onze eigen culturele roots: omdat wij nu eenmaal in een streek leven waarin we in de winter schaarste kennen op het gebied van voedselvoorraden, maar ook moeten zorgen dat we voorbereid zijn op de winter op het gebied van huisvesting en kleding, zijn wij al honderden jaren getraind om vooruit te plannen en te denken. In het voorjaar moet je immers op tijd kunnen gaan zaaien om gewassen te kunnen kweken. Dan moet het land wel voorbereid zijn. Daarna moet je onderhouden om vervolgens op het juiste moment te oogsten en het voedsel te bewerken zodat je het de gehele winter goed kan houden. Dan moet je daar wel weer de juiste materialen voor op voorraad hebben. En als het dan eenmaal winter is, dan ben je al weer vooruit aan het kijken naar het voorjaar om dan ook weer eventueel andere gewassen te kunnen verbouwen. Kortom: ons brein is geprogrammeerd om te blijven plannen!

Survival of the fittest

Het inzicht dat deze vriendin mij gaf was vernieuwend voor mij. Want hoewel ik op school regelmatig uitleg over evolutie, en hoe vaak ik ook bij mensen zie dat oude, door de evolutie vormgegeven stressreacties in ons brein ons nog beïnvloeden, had ik hier nooit zo bij stil gestaan. Dat we ook op dit gebied een strategie hebben ontwikkeld in ons DNA, in onze genen, in ons hele zijn, die ervoor zorgt dat wij kunnen overleven. Survival of the fittest!

In deze tijd van overvloed hebben we dit mechanisme echter niet meer nodig. Sterker nog, in deze tijd van overvloed en constante prikkels is het beter om strategieën te ontwikkelen die ervoor zorgen dat we meer rust kunnen pakken. En of dat nu via yoga, sporten of een leuke hobby gebeurt maakt natuurlijk niet uit. Zolang je maar bewust wordt van de geprogrammeerde reactie in je brein en hoe je deze kunt omzeilen. Zodat je uiteindelijk meer rust voelt.

Benieuwd wat Touch for Health hierbij voor jou kan betekenen? Neem contact met mij op via info@eshealth.nl of via het contactformulier.

Categorieën: Stress